BlinfoTec |
Klik op skip tekst om meteen naar de links te gaan, of druk op 'x'.
Zodra computers met elkaar moeten communiceren, met andere woorden: zodra er sprake is van een netwerk, ontstaat de behoefte aan identificatie. Zoals je hebt kunnen lezen krijgen computers, die verbinding maken met een netwerk een nummer toegewezen, het zogenaamde IP adres.
In de begindagen van het internet, toen het nog ARPAnet heette, en bestond uit enkele tientallen computers, (zie Geschiedenis van het Internet), moest je dus het IP adres van de computer weten, waarmee je wilde communiceren. Omdat een naam zich makkelijker laat onthouden dan een lang nummer, begon men al snel de IP adressen te verbinden met min of meer begrijpelijke namen. Dat 'computer telefoonboek' werd bijgehouden in een simpel tekstbestand: 'hosts.txt', en werd door één man onderhouden: wijlen Dr. Jon Postel. Als er een computer in het netwerk bijkwam, werd het IP adres doorgebeld naar Postel, die de computer met naam en nummer opnam in de lijst.
Toen Dr. Postel het werk niet meer aankon werd hosts.txt overgebracht naar een FTP server, en systeem beheerders stuurden een email met gegevens van nieuwe computers naar de beheerder van die FTP server, die het bestand dan weer bijwerkte. Al snel kon deze server de groei van het aantal computers ook niet meer verwerken. In 1984 ontwierp Paul Mockapetris (werkzaam bij USC's Information Sciences Institute) het systeem waarmee we nu nog steeds werken. Het nieuwe systeem voorzag in een verdeling van de werklast over meerdere servers, de Domein Naam Servers. Iedere Domein Naam Server (DNS) beheert een variant van het 'hosts.txt' bestand. Daarin staan de namen en nummers van computers binnen een bepaald gebied, een 'zone'. Dertien zogenaamde 'root DNS' computers zijn op de hoogte van de aanwezigheid en plaats van de verschillende DNS computers over de wereld, en verzorgen de verspreiding van nieuwkomers over deze computers. Een domein naam is dus pas 'actief', als de zogenaamde 'zone files' zijn bijgewerkt op alle DNS computers over de wereld. Dit proces neemt op het ogenblik ongeveer twee dagen in beslag.
Om de administratie van dit alles te organiseren, sloot de Amerikaanse regering in 1992 een contract af met 'Network Solutions Incorporated' (NSI). Tegelijkertijd werden de domein namen zoals we die nu kennen wettelijk vastgelegd. De Amerikaanse regering behield het toezicht op de overheids domein namen (.gov) en militaire domein namen ( .mil). NSI werd verantwoordelijk voor de uitgifte van de overige 'top level' namen, commercieel (.com), non-profit (.org), gemeenschap (.net) en educatief (.edu). De domein namen met een landen extensie (.nl, .be, etc.) vielen onder de verantwoordelijkheid van de respectievelijke regeringen. Opmerkelijk is, dat, terwijl overal ter wereld een domeinnaam met de gewenste extensie kon worden geregistreerd, de Nederlandse overheid haar kortzichtigheid onderstreepte, door dat pas in 2003 mogelijk te maken voor particulieren.
Er werd een database aangelegd met daarin alle gegevens van de bestaande domein namen, de bijbehorende IP adressen, de naam van de eigenaar, een administratief- en een technisch contactpersoon, de adresgegevens en het email adres. Deze 'wie is wie' database (bekend als de WHOIS) was tot 2000 te raadplegen via de website van NSI. Hieronder vind je een link naar 'better WHOIS', een website waar je kan opzoeken wie wie is in de verschillende databases van tegenwoordig.
In 2000 nam de Internet Corporation for Assigned Names and Numbers (ICANN) de taken van NSI over, na een periode van twee jaar, waarin de noodzaak van privatisering van het internet werd bediscussieerd. Onder het nieuwe regiem is het mogelijk geworden de uitgifte van domeinnamen in handen te geven van zogenaamde 'registrars', die onder toezicht staan van een centrale organisatie. In Nederland is dit SIDN, de Stichting Internet Domein Registratie Nederland. Deze stichting houdt echter alleen toezicht, een domein aanvragen doe je bij één van de ongeveer 1600 registrars die ons land nu rijk is. De meeste ISP's en webhosting bedrijfjes zijn inmiddels registrar, en bieden tegen verschillende prijzen het registreren van een eigen domeinnaam aan. Domeinnamen worden als het ware voor een bepaalde periode 'gehuurd'. Prijzen varieren van tien tot dertig Euro per jaar, terwijl er eigenlijk geen echt verschil valt te bekennen tussen de verschillende aanbieders.
Naast de top level domeinnamen zijn er een aantal domeinnaam extensies bijgekomen, om aan de nog steeds toenemende vraag om een eigen naam tegemoet te komen. Voorbeelden hiervan zijn .biz, .tv en .nu. Leuk om te weten is, dat, toen de .nu extensie beschikbaar kwam, de bezitters van 'blote' websites zich daar collectief op stortten. Immers, 'nu' staat voor 'nudisme'. Een aantal Nederlandse instanties hebben, bij gebrek aan 'mijnnaam.nl' gekozen voor 'mijnnaam.nu', omdat daar tenminste ook een 'n' in staat. Intussen verbazen de Amerikanen zich over het grote aantal 'blote' websites in dit landje.
Ook zonder een eigen domeinnaam kan je er een website op na houden. In zo'n geval staat je ISP goedmoedig een stukje van de eigen domeinnaam af aan de gebruiker van een stukje harde schijf op de webserver van de ISP. Deze webadressen heten 'canonische' adressen, en bestaan uit je gebruikersnaam gevolgd door de domeinnaam van je ISP, waarbij je gebruikersnaam in de plaats komt van het bekende www. Ook kan je via diensten zoals DNS2GO en NO-IP naar je laten wijzen onder een bepaalde naam. Toch blijft voor de gedreven websiteontwerper de eigen domeinnaam het meest begeerd.